Zoeken

No

4

Naar aanleiding van Tony Manero vertelde Pablo Larrain: “Ik wou terug naar de Chileense films van net voor Pinochets staatsgreep in 1973, een sociale cinema met documentaire inslag. De films inspireerden me omdat ze een sterk politiek standpunt vertolkten zonder pamflettistisch te worden. Ze legden de vinger op iets unieks: imperfectie gekoppeld aan authenticiteit.” Die combinatie ontwikkelde Larrain verder in Post mortem en in NO, de slotdelen van zijn Pinochet-trilogie.

onomatopee