Zoeken

Sangue del mio sangue

4

Nu Bernardo Bertolucci nog nauwelijks actief is, kan Marco Bellocchio aanspraak maken op de titel van grootste levende Italiaanse cineast. De filmregisseur maakte in de jaren 60 en 70 naam met een reeks maatschappijkritische films (Nel nome del padre, Marcia trionfale, Salto nel vuoto) waarin hij schoon schip maakte met een aantal heilige Italiaanse huisjes (respectievelijk de kerk, het leger en het gezin). Ook daarna bleef hij actief, denk maar aan Vincere en Bella addormentata.

Les gardiennes

4

Hoe fatsoenlijk kunnen fatsoenlijke mensen blijven onder druk? Hoezeer vreet een crisis aan de ziel? Met LES GARDIENNES, het portret van Franse boerinnen die tijdens de Eerste Wereldoorlog even bevrijd zijn van het patriarchale juk, toont Xavier Beauvois hoe menselijkheid onder vuur komt. Daarbij sluit hij aan bij het humanistisch realisme van Jean Renoir en Maurice Pialat.

L'apparition

3

De Franse cineast Xavier Giannoli werkt aan een consistent oeuvre. Zoals zijn vorige films is L’APPARITION een aanklacht tegen de nepwaarheden en de ongecontroleerde berichtgeving van een hypergemediatiseerde wereld.

Brian De Palma - Zuiver en onzuiver

4

Het werk van Brian De Palma reduceren tot zijn thematische stokpaardjes (voyeurisme, dubbelgangers), of tot een formalistische trukendoos vol seks en geweld, is véél te kort door de bocht, betogen Cristina Álvarez López en Adrian Martin. Deze tekst werd geschreven en vertaald naar aanleiding van Zomerfilmcollege 2018 (8-14 juli) van Cinea over Brian De Palma en Éric Rohmer. Onderaan de tekst geven we plaatsen weg voor het hele college.

Interview met Jan Rastelli (I)

0

“Gaat het slecht met de arthouses? Natuurlijk, maar de hele cinema doet het slecht! Nationaal gingen we in 2007 weer zeven procent naar beneden terwijl er in Oostende zelfs zalen bijkwamen. De cijfers zijn niet goed en arthouses zien daar meer van af omdat onze aantallen kleiner zijn. Anderzijds ben ik geneigd te denken dat als er cinema zal blijven bestaan, het de arthouses zullen zijn. Veeleer de kleine zalen in de steden dan de grote mastodonten aan de rand van de stad”. Aan het woord is STUDIO LEUVEN-bezieler Jan Rastelli, lid van een heuse cinemadynastie en zoon van de grote Vlaamse arthousepionier Jos Rastelli. Vader Jos richtte in het woelige Leuven van 1968 de STUDIO op, een arthouse die nu door zoon Jan wordt gerund en een monument blijft voor studenten en cinefielen.

Pagina's

onomatopee