Zoeken

The Mummy

2

Het logo van Universal verandert met nog een draai van de wereldbol naar Dark Universe: de start van een nieuwe franchise die de Universal studio’s met deze reboot van THE MUMMY voor ogen hebben. Ik kan me de pitch voor deze nieuwe reeks Universal Monsters levendig voorstellen. “Waarom bieden we geen antwoord op al die superheldenfilms?”, luidde de vraag. “We dienen weerwerk met een radicale update van onze Universal Monsters-catalogus”, was ongetwijfeld het antwoord. En zo geschiedde.

Suspiria

4

Het vervolg op ‘Call Me by Your Name’ en een adaptatie van Bob Dylans ‘Blood on the Tracks’ staan in de steigers. Maar eerst is er Luca Guadagnino’s versie van een ware horrorklassieker. “Elke film die ik maak, is een stap in mijn tienerdromen en SUSPIRIA is de meest precieze, megalomane tienerdroom die ik had kunnen bedenken.” Kroont hij zich tot keizer van de bewerking?

La Llorona

4

Als een subjectieve pendant van César Díaz’ documentaire-achtige Nuestras madres vertelt het in Venetië bekroonde LA LLORONA het verhaal van de genocide in Guatemala. In een aparte mengvorm van politiek drama en horror legt cineast Jayro Bustamante de vinger op de diepe wonden die het Midden-Amerikaanse land nog altijd tekenen.

Alien: Covenant

4

Deze sequel op 'Prometheus' begint met een gesprek tussen de synthetische mens David (Michael Fassbender) en zijn vader – zijn schepper – Peter Weyland (Guy Pearce) in een witte ruimte met een panoramisch uitzicht op een brok ongerepte natuur. In de verder kaal aangeklede ruimte zien we de David van Michelangelo, 'De Geboorte van Piero della Francesca', een Steinbach-concertvleugel waarop David een fragment uit 'Das Rheingold' van Richard Wagner speelt en verder nog een designstoel en het salontafeltje van Eileen Gray. Het gesprek gaat over sterven, macht en creëren, over de vergankelijkheid van de mens en het eeuwige leven van de robot.

Crawl

3

In CRAWL gaan een dochter en vader het gevecht aan met de elementen en een handvol alligators. Voor wie gelooft dat alleen de Amerikaanse producent Blumhouse nog deftige mainstreamhorror kan maken, bewijst ex-New French Extremist Alexandre Aja met een beetje ‘minder is meer’ het tegendeel. Al lijkt dat misschien raar voor een film met een orkaan en krokodillen.

IT Chapter Two

1

Met de terugkeer van dancing clown Pennywise verschijnen ook The Losers Club en hun strijd tegen eigen angsten en demonen opnieuw op het witte doek. Inderdaad, ‘terug’ en ‘opnieuw’, want regisseur Andy Muschietti verliest zich in een sequel die de term ver-volg heel letterlijk neemt en soms tot verveling toe de succesformule van de eerste film volgt.

The Conjuring 2

2

James Wan schrijft een succesverhaal. De lowbudgetfilm Saw bracht tachtig maal zijn productiebudget op. Wan draaide vervolgens Dead Silence en Death Sentence en liet zich anno 2011 nogmaals opmerken met de spookfilm Insidious. In 2013 volgden Insidious: Chapter 2 en de fijne huiverfilm The Conjuring, een verfilming van het verhaal van Ed en Lorraine Warren: door de katholieke kerk gemachtigde demonologen en vorsers van het bovennatuurlijke.

The Cabin in the Woods

3

Vijf Amerikaanse studenten trekken er een weekeinde op uit in de vrije natuur. Ze stappen in hun kampeerauto en rijden naar het blokhutje van een familielid in een afgelegen oord. Maar met het houten huisje blijkt niet alles pluis en vooraleer ze er erg in hebben moeten de jonge snaken alles in de waagschaal werpen om hun vege lijf te redden.

mother!

5

“I'm confused”, zegt Jennifer Lawrence in MOTHER! wanneer ze de grip op haar realiteit verliest. In die staat van opperste verwarring wil Darren Aronofsky de kijker onderdompelen. Maar dan wel een verwarring gekoppeld aan verbazing en verwondering. Verbonden met opwinding en plezier. En versterkt door een verrassingseffect. Met een titel die refereert aan de kreet van Norman Bates in de moeder van alle horrormelodrama's, Alfred Hitchcocks 'Psycho', en via het uitroepingsteken waarschuwt voor een extreme en bevreemdende trip.

Midsommar

3

Op veel vlakken oogt Ari Asters nieuwe oefening in het horrorgenre toegankelijker dan zijn veelgeprezen voorganger ‘Hereditary’. Met gemakkelijk leesbare hoofdpersonages en een meer verhalende opbouw zet Aster de kijker echter kordaat op het verkeerde been. Dit is een film die gedoemd is om door een groot deel van het publiek uitgespuwd te worden.

Pagina's

onomatopee