Zoeken

Adieu Jean Rochefort (1930-2017)

0

Zijn karakteristieke snor liet hij aanvankelijk in de jaren 50 groeien om er ouder uit te zien. Maar op den duur ging die als vast rekwisiet bij zijn personages horen. Jean Rochefort (Parijs, 1930-2017) schoor de snor zijn carrière lang niet af, behalve als komisch contrast in Patrice Lecontes ‘Ridicule’ (1996).

Adieu Albert Finney (1936-2019)

0

Met zijn stevige postuur en schalkse blik typeerde Albert Finney in de jaren 60 de ruwe, non-conformistische Britse arbeider die in een opwelling van verzet de ouderwetse truttigheid van de Britse samenleving afzwoor. Het ‘kitchen sink’-realisme uit zijn debuutfilms heeft hij nooit afgezworen. Ook in zijn succesrol in Steven Soderberghs 'Erin Brockovich' (2000) legde hij op sociaal vlak de lat gelijk.

Adieu Powers Boothe

0

Met zijn strakke kaaklijn, scherpe neus en priemende blik speelde Powers Boothe (Snyder-Texas, 1948 – Los Angeles, 2017) bij uitstek de aantrekkelijke schurk, die iedereen wist in te palmen.

Ere-Oscar voor Lina Wertmüller

5

Afgelopen weekend werd de Italiaanse regisseur Lina Wertmüller, bekend om haar witte brilmontuur en lange filmtitels, in de bloemetjes gezet in Hollywood. Net als Geena Davis, David Lynch en Wes Studi ontving ze een Ere-Oscar. We blikken terug op een carrière vol passie en sociale fresco’s.

Interview: Matthew Porterfield over Sollers Point

4

SOLLERS POINT is de eerste film van Matthew Porterfield die een bioscooprelease krijgt in België. Hoog tijd voor een gesprek met een van de meest interessante hedendaagse Amerikaanse filmmakers.

Opkomst van de kwaliteitsserie, aflevering 2: Omwenteling

0

De Golden Age of Television. Zo wordt de huidige situatie in het Amerikaanse serielandschap triomfantelijk genoemd. In deze aflevering van onze reeks over televisieseries bekijken we hoe technologische, economische, sociale en creatieve veranderingen geleid hebben tot de veelheid aan kwaliteitsvolle series die ons vandaag bereiken.

Peter Handke: geen Oscar maar Nobelprijs

5

Met de recente Nobelprijs voor zijn literaire oeuvre dreigt Peter Handkes filmwerk als scenarioschrijver (‘Der Himmel über Berlin’, 1987) en cineast (‘Die linkshandige Frau’, 1978) onder de boeken bedolven te worden. Toch valt zijn stilistische invloed op de naoorlogse Duitse Neue Kino niet te onderschatten. Ook het filmopus van Wim Wenders zou onvermijdelijk inboeten aan kwaliteit zonder Handkes pen.

Pagina's

onomatopee