Zoeken

Le monde nous appartient

3

Met de ronkende uitspraak “Voor filmmakers die met de camera op de schouder realistische cinema maken heb ik veel respect maar dat was niet mijn opzet, ik wou met filmische middelen een gestileerd kunstwerk creëren vertrekkende van mijn visie op een fait divers” zet Brusselaar Stephan Streker meteen de toon. De voormalige filmcriticus pakt acht jaar na zijn langspeelfilmdebuut Michael Blanco, een satire over gefnuikte filmdromen, uit met de intense kroniek van een 'verloren generatie'. Opnieuw een emotionele trip door een heightened reality, ditmaal op het ritme van Ozark Henry's muziek.

La chambre bleue

3

Georges Simenon, de meest iconische van alle klassieke misdaadschrijvers, blijft cineasten bekoren. De adaptaties voor het kleine scherm zijn onderhand niet meer te tellen en ook op het witte doek verschijnen geregeld nieuwe verfilmingen van de Belgische auteur.

Mobile Home

3

Na de breuk met zijn lief trekt Simon in bij zijn gepensioneerde, bemoeizieke ouders in zijn geboortedorp en komt zo opnieuw in contact met zijn boezemvriend Julien, die samenwoont met zijn hulpbehoevende alleenstaande vader. De twee werkloze dertigers vatten al snel het plan op om een oude jeugddroom te realiseren: het weinig rooskleurige leven in het dorp achter zich laten en de wereld zien.

Une vie

2

Na de actuele urgentie van La loi du marché, een heel loachiaans of dardennesk verhaal over een werkloze vijftigplusser die verstikt in inhumane regelneverij en winstbejag, kiest Fransman Stéphane Brizé voor een verfilming van de negentiende-eeuwse debuutroman van Guy de Maupassant, eind jaren 50 al verfilmd door de eerder dit jaar overleden cineast-schrijver Alexandre Astruc (die de term ‘caméra stylo’ tot zijn pennenvruchten mag rekenen).

Selfie

3

De ondertitel ‘De l’influence du numérique sur les honnêtes gens’ dekt volledig de lading van de satirische sketchfilm SELFIE. Liken maar?

Suzanne

3

Toen Katell Quillévéré (Un poison violent) in Cannes met haar tweede film de Semaine de la Critique mocht openen zei de Française: “Ik probeer een spreidstand tussen Maurice Pialat en Douglas Sirk”. Het over een tijdspanne van 25 jaar lopende SUZANNE houdt het midden tussen een naturalistische coming-of-agekroniek en een epische familiesaga.

onomatopee