Zoeken

Laurence Anyways

4

Het Canadese talent Xavier Dolan is pas drieëntwintig, toch levert hij met LAURENCE ANYWAYS al zijn derde langspeelfilm af. Zijn debuut J'ai tué ma mère gooide drie jaar geleden hoge ogen op het filmfestival van Cannes. Ook voor zijn tweede werk, Les amours imaginaires, werd hij in Cannes bekroond. Zijn films bespreken de verwarring die (homo)seksualiteit veroorzaakt bij jongeren. "Mijn focus ligt op het schetsen van onmogelijke liefdes. Natuurlijk maakt homoseksualiteit deel uit van mijn films, omdat het deel van mijzelf is”.

La vie à venir / Pril leven

3

Zo broos, zo kwetsbaar zijn Eden en haar tweelingbroer Leandro. Ze zijn te vroeg geboren en moeten in een couveuse vechten om te overleven. Hun prille levens staan in het teken van zelfstandig leren ademen en gram per gram aan lichaamsgewicht winnen.

Mommy

4

“Na vijf films heb ik al een soort oeuvre,” zegt de altijd nog maar 25-jarige Canadese wonder boy Xavier Dolan, “maar dat was nooit de bedoeling. Alles loopt veel instinctiever, ik maak films wanneer ik voel dat ik ze moet maken.

The Missouri Breaks

4

Arthur Penns midden jaren 70 gedraaide western THE MISSOURI BREAKS trok aanvankelijk vooral aandacht omwille van het acteerduel tussen Marlon Brando en Jack Nicholson, maar belandde snel in de vergetelheid. Dankzij de blu-rayrelease (her)ontdekken we een ontluisterende antiwestern die meer is dan een legendarische badscène.

My Week with Marilyn

3

Laten we wel wezen: Marilyn Monroe was meer dan een seksicoon, ze was een briljante, fascinerende filmactrice. Met die unieke paradox dat het gros van haar films haar eigen misfit-tragiek in scène zet: het sexy blondje dat mannen om haar vinger windt, tegelijk worstelt met zelfdestructieve neuroses en de drang om au sérieux te worden genomen. Alsof al haar films over haar zelf gaan en ze er zelf de auteur van is. Hoe dat kon is een mysterie dat onopgelost blijft.

Juste la fin du monde

4

Xavier Dolan is een fenomeen. De nog altijd maar 27-jarige Canadese wonderboy is al aan zijn zesde langspeelfilm toe, maar ook na J'ai tué ma mère, Laurence Anyways en Mommy filmt hij nog altijd met de intensiteit en het aanstekelijke enthousiasme van een debutant. Getuige de hysterische toon van JUSTE LA FIN DU MONDE, een huis clos gedreven door verbale duels van langs elkaar heen pratende familieleden. Toch is Dolans adaptatie van Jean-Luc Lagarces gelijknamige toneelstuk, een hedendaags 'A la recherche du temps perdu', ook een erg volwassen en evenwichtige film die tragedie en komedie verstrengelt. Net zoals pijn en levenslust, melancholie en uitbundigheid

Pagina's

onomatopee