Zoeken

De Rouille et d'Os

4

“Ooit komt de pijn terug” besluit DE ROUILLE ET D'OS, verwijzend naar de gebroken hand én de getormenteerde ziel van Ali. Verleden, heden, toekomst; zoals steeds is alles problematisch bij Jacques Audiard.

The Bleeder

3

Best opmerkelijk, hoe boksfilms eigenlijk twee genres zijn. Er is de schaamteloze verering van de heldhaftige vechtmachines (liefst met peperkoeken hartje) à la Rocky en er zijn de realistische portretten van doorgaans complexe persoonlijkheden die zich letterlijk en figuurlijk staande trachten te houden in de wereld van een competitie die onder haar brutaliteit onmiskenbaar ‘a noble sport’ is.

Gräns

3

There's something about Tina. En ze weet zelf ook niet wat het is. In Ali Abbasi's Un Certain Regard-winnaar GRÄNS is Tina iedereen die er niet bij hoort, maar dan toch weer net een beetje anders.

Les chevaux de Dieu

4

Zelfmoordaanslag. Een intussen ietwat verbasterd woord en een primair beeld dat we associëren met de Arabische landen. Maar: waarom blaast iemand zichzelf eigenlijk op? De Franse Marokkaan Nabil Ayouch keert na 'Ali Zaoua' (2000) terug naar de sloppenwijk Sidi Moumen in Casablanca en onderzoekt met LES CHEVAUX DE DIEU hoe wanhoop kan omslaan in extremisme.

I Give It a Year

1

“Ze blijven populair die romantische komedies, laat ik er eentje maken”, moest Dan Mazer gedacht hebben toen hij aan zijn I GIVE IT A YEAR begon.

Taxi Teheran

4

Twee jammerende vrouwen met een goudvis in een bokaal (vooreerst, dan in een plastiek zakje) op de achterbank van taxichauffeur en filmregisseur Jafar Panahi, die door Teheran koerst om op tijd op hun bestemming aan te komen: “we moeten vóór de middag aan de Ali-fontein zijn”, dringen ze aan, “anders gaan we dood.” Net zoals met zijn andere passagiers lukt het Panahi niet hen op de eindbestemming af te zetten.

Much Loved

3

In het wat ironisch getitelde MUCH LOVED wordt een weinig bekend taboe aangekaart, namelijk prostitutie in de Arabische wereld. Het is een invoelende film over een stel bevriende vrouwen die in de Marokkaanse stad Marrakesh het oudste beroep ter wereld uitoefenen.

À peine j'ouvre les yeux

4

Onder zijn Franse titel À PEINE J'OUVRE LES YEUX heeft het hartversterkende lange speelfilmdebuut van de jonge Tunesische filmmaakster Leyla Bouzid sinds het Filmfestival van Venetië en dat van Namur (FIFF) – daar bijvoorbeeld gelauwerd als Beste debuut – al en heel parcours afgelegd. Intussen is de prijzenkast al te klein. En deze maand is de film onder zijn Engelse titel l AS I OPEN MY EYES de openingsfilm van het wereldfilmfestival MOOOV. Een recensie en een interview alvast met de kwieke en gedreven filmmaakster én dochter van Nouri Bouzid.

Tremor - Es ist immer Krieg

4

Op het Kunstenfestivaldesarts is deze week de nieuwe te ontdekken van de Brusselse cineaste en docente aan de Ecole de Recherche Graphique, Annik Leroy (1953). Haar oeuvre beweegt zich tussen film, fotografie en installaties. In TREMOR. ES IST IMMER KRIEG legt ze haar oor te luisteren bij onbekende en bekende stemmen, waaronder Pier Paolo Pasolini en de Oostenrijkse schrijfster Ingeborg Bachmann uit wiens roman 'Malina' (1971) de ondertitel is ontleend. De film vormt een meerstemmig klanklandschap, een verkenning van woord en beeld die leidt langs locaties in Ijsland, Italië, Wenen en Brussel. Leroy filmde op 16mm, in zwart-wit en in de klassieke, vierkantige beeldverhouding met afgeronde randen, zoals ook Lisandro Alonso in 'Jauja' (2014) zijn landschappen omlijstte.

The Dictator

2

Na de voorbije Oscarceremonie wist de beau monde van Hollywood (en bijgevolg heel de wereld) weer hoe laat het was: komiek Sascha Baron Cohen is terug en hij gaat nog steeds all the way. In zijn nieuwste film THE DICTATOR kruipt hij in de huid van Aladeen, de megalomane, wrede dictator van de (fictieve) Noord-Afrikaanse oliestaat Wadiya.

Pagina's

onomatopee