Zoeken

Lore

4

De Australische cineaste Cate Shortland debuteerde in 2004 met het vaak bekroonde Somersault, een fraai staaltje van comming of age drama annex roadmovie. Aan dat scenario had Shortland al 7 jaar lang gesleuteld. Somersault was een eigenzinnig psychologisch (zelf)portret van een pubermeisje/jonge vrouw die in een foute context was verzeild en daarna aan het zwerven was gegaan. Na acht jaar wachten is LORE haar tweede langspeler die op het voorbije Filmfestival van Locarno alvast hoge ogen gooide.

Pusher

3

Het verhaal van PUSHER is welbekend: een drugdealer met een voorliefde voor het feestelijke nachtleven raakt verstrikt in een web van misgelopen transacties, geldschulden, verraad en vergelding.

Byzantium

2

Bijna twintig jaar na de kaskraker Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles tracht de Ierse filmregisseur Neil In Dreams Jordan met BYZANTIUM het vampiergenre andermaal nieuw leven in te blazen. Het resultaat is een grimmig sprookje over twee vrouwelijke vampiers – moeder en dochter – die zich staande pogen te houden in een door mannen gedomineerde (vampieren)wereld.

Kinshasa Kids

3

Kinshasa. modderige straten vol afval en stuk geregend karton. Oude, lekkende bestelwagens en knarsende driewielers. Rommelige leefruimtes verborgen achter halfdoorzichtige golfplaten en verkleurde zeilen en doeken.

Oslo, 31. August

4

“Het leven is goed”, zegt een dokter. “Goed waarvoor”, vraagt zijn patiënt. Deze ontnuchterende dialoog kleurde Le Feu Follet, een melancholische film van Louis Malle uit 1963 over een in een diepe existentiële crisis verkerende alcoholist. De Noorse cineast Joachim Trier (Reprise) baseert zich voor OSLO, 31. AUGUST op dezelfde (uit de jaren 20 daterende) roman van Pierre Drieu La Rochelle. Trier focust op 24 uur uit het leven van een moeizaam herstellende drugsverslaafde.

No

4

Naar aanleiding van Tony Manero vertelde Pablo Larrain: “Ik wou terug naar de Chileense films van net voor Pinochets staatsgreep in 1973, een sociale cinema met documentaire inslag. De films inspireerden me omdat ze een sterk politiek standpunt vertolkten zonder pamflettistisch te worden. Ze legden de vinger op iets unieks: imperfectie gekoppeld aan authenticiteit.” Die combinatie ontwikkelde Larrain verder in Post mortem en in NO, de slotdelen van zijn Pinochet-trilogie.

Reality

4

“Wanneer ik een verhaal vertel ben ik me niet altijd bewust van de dramatische kracht ervan,” vertelde Matteo Garrone in Cannes, “ik besef het vaak pas achteraf. Bij REALITY dacht ik vooraf aan een Pixar-film met dramatische accenten”. Na zijn neorealistisch, Shakespeareaans misdaaddrama ‘Gomorra’ pakt de Italiaanse cineast uit met een veeleer bijtende dan hilarische satire over Napels en reality tv. Een bittere kroniek die tegelijk ook een ode aan de Italiaanse komedie van weleer is.

An Episode in the Life of an Iron Picker

4

Onmogelijk om onbewogen te blijven bij de nieuwste film van Bosniër Danis Tanovic die voor zijn opmerkelijk debuut No Man’s Land in 2001 de Oscar voor Beste Niet-Engelstalige Film ontving. Zijn jongste IRON PICKER was vorig jaar in Berlijn goed voor de grote juryprijs, samen met de acteursprijs voor hoofdacteur Nazif Mujic.

Porfirio

4

Het verhaal van Porfirio haalde de kranten in Colombia. Een van de vele lezers was filmregisseur Alejandro Landes, die vervolgens het fait divers aan de kant schoof om er een strak persoonlijk portret van te maken.

L'écume des jours

4

“Ik wou absoluut verhinderen dat effecten het liefdesverhaal verdrongen,” vertelde Michel Gondry n.a.v. Eternal Sunshine of the Spotless Mind, “daarom koos ik voor een artisanale film. Bovendien zijn 'in de camera' gecreëerde effecten effectiever, krachtiger en verrassender dan digitale beelden”.