Zoeken

Neruda

4

Bijna tegelijkertijd brengt Pablo Larraín twee onorthodoxe biopics in de zalen: JACKIE en NERUDA. Die laatste is zijn zesde langspeelfilm, en op zijn eerste (Fuga, 2005) en JACKIE na, zijn Larraíns films stevig geworteld in de woelige geschiedenis van Chili, met – altijd – een heel eigen twist.

No

4

Naar aanleiding van Tony Manero vertelde Pablo Larrain: “Ik wou terug naar de Chileense films van net voor Pinochets staatsgreep in 1973, een sociale cinema met documentaire inslag. De films inspireerden me omdat ze een sterk politiek standpunt vertolkten zonder pamflettistisch te worden. Ze legden de vinger op iets unieks: imperfectie gekoppeld aan authenticiteit.” Die combinatie ontwikkelde Larrain verder in Post mortem en in NO, de slotdelen van zijn Pinochet-trilogie.

Temblores

3

Guatemala is een complex land vol verborgen kanten waarvan zowel wij Europeanen als veel Guatemalteken niet op de hoogte zijn. Met TEMBLORES licht regisseur Jayro Bustamante een tipje van de sluier op. Wat we eronder ontwaren is niet fraai.

Ema

4

Tussen grote Amerikaanse producties door keert Pablo Larraín terug naar zijn geboorteland Chili voor een portret van de jonge generatie op de ritme van de reggaeton. EMA draait om vurig verzet en verknipt ouderschap.

El club

4

Een systeem dat straffeloosheid in stand houdt. Het is een thema dat de Chileense filmer Pablo Larraín al heeft aangesneden in zijn drieluik over de dictatuur in het Chili van Pinochet: 'Tony Manero' (2008), 'Post Mortem' (2010) en 'No' (2012). En dus nu ook in zijn nieuwste film EL CLUB, over een club van verloren priesters, verloren zielen.

Pagina's