Zoeken

Lore

4

De Australische cineaste Cate Shortland debuteerde in 2004 met het vaak bekroonde Somersault, een fraai staaltje van comming of age drama annex roadmovie. Aan dat scenario had Shortland al 7 jaar lang gesleuteld. Somersault was een eigenzinnig psychologisch (zelf)portret van een pubermeisje/jonge vrouw die in een foute context was verzeild en daarna aan het zwerven was gegaan. Na acht jaar wachten is LORE haar tweede langspeler die op het voorbije Filmfestival van Locarno alvast hoge ogen gooide.

3 Faces

4

Ondanks een veroordeling, een werkverbod én huisarrest is 3 FACES al de vierde film in zeven jaar tijd van de Iraanse filmmaker Jafar Panahi. Opnieuw een clandestien gedraaide en het land uitgesmokkelde film met de cineast in de hoofdrol. Een speelse spirituele roadmovie die de macht en ambiguïteit van beelden illustreert.

The Mule

5

Regisseur Clint Eastwood maakt, tien jaar na ‘Gran Torino’, zijn comeback als acteur in THE MULE, het waargebeurde verhaal van een tachtiger die drugsezel voor een kartel wordt. Het resultaat is een testamentfilm. Een met humor, spanning en muziek gelardeerde roadmovie die commentaar levert op Eastwoods persoonlijkheid, leven en mythe.

American Honey

4

Na oer-Britse stedelijke claustrofobe drama's ('Red Road' en 'Fish Tank') en een mistig highlandmelodrama ('Wuthering Heights') pakt Andrea Arnold uit met een roadmovie over jongeren die klem zitten tussen hun Hollywooddroom en de Amerikaanse realiteit: AMERICAN HONEY.

3 Faces

4

In zijn eerste film na het overlijden van Abbas Kiarostami brengt Jafar Panahi niet alleen een ode aan zijn leermeester. Deze roadmovie langs bergen, dalen en grotten peilt ook de positie van de vrouw, specifieker: de actrice, in Iran. Zelf nog altijd in zijn artistieke vrijheid beknot neemt Panahi de rol op van hoopvolle observator.

Meek's Cutoff

4

De Amerikaanse onafhankelijke cinema heeft een nieuw icoon: Kelly Reichardt. De cineaste maakte indruk met twee roadmovies: Old Joy, waarin twee vrienden een geïmproviseerde wandeling door een woud maken en Wendy and Lucy over een jonge vrouw die op zoek gaat naar een job en haar hond. Het kader, de personages en de thema's zijn telkens typisch Amerikaans maar stilistisch is het allesbehalve mainstream. Reichardt heeft een zwak voor slow cinema, voor films die de tijd nemen om ervaringen, plaatsen, situaties en mensen minutieus te ontleden. Warm en empathisch.

La Tendresse

3

Van Marion Hänsel verwachten we wat wrange films, met zwijgzame personages en schurende emoties, die je als kijker soms wat onthutst achterlaten. Denk aan Dust, Si le vent soulève les sables of Noir océan. Maar haar recentste film, LA TENDRESSE, is anders.

Pagina's

onomatopee