Zoeken

Les Adieux a la Reine

3

Het kostuumdrama Les Adieux a la Reine is de verfilming van een bekroonde Franse roman (Prix Femina 2002). Redenen om vooraf wat op je qui-vive te zijn. Gelukkig maakt Benoît Jacquot (Villa Amalia, L’intouchable, Sade) er geen stoffige bedoening van, alleen toegankelijk voor francofielen met een zwak voor het Gallische koningshuis.

L'écume des jours

4

“Ik wou absoluut verhinderen dat effecten het liefdesverhaal verdrongen,” vertelde Michel Gondry n.a.v. Eternal Sunshine of the Spotless Mind, “daarom koos ik voor een artisanale film. Bovendien zijn 'in de camera' gecreëerde effecten effectiever, krachtiger en verrassender dan digitale beelden”.

Atmen

3

Het duurt ruim een half uur voor Roman, de protagonist van ATMEN, een zin van meer dan drie woorden uitbrengt. Communiceren kan je zijn gegrom bezwaarlijk noemen. De 19-jarige jongeman zit in een jeugdgevangenis, waar hij onder zijn lotgenoten nauwelijks vrienden telt.

Oslo, 31. August

4

“Het leven is goed”, zegt een dokter. “Goed waarvoor”, vraagt zijn patiënt. Deze ontnuchterende dialoog kleurde Le Feu Follet, een melancholische film van Louis Malle uit 1963 over een in een diepe existentiële crisis verkerende alcoholist. De Noorse cineast Joachim Trier (Reprise) baseert zich voor OSLO, 31. AUGUST op dezelfde (uit de jaren 20 daterende) roman van Pierre Drieu La Rochelle. Trier focust op 24 uur uit het leven van een moeizaam herstellende drugsverslaafde.

Lore

4

De Australische cineaste Cate Shortland debuteerde in 2004 met het vaak bekroonde Somersault, een fraai staaltje van comming of age drama annex roadmovie. Aan dat scenario had Shortland al 7 jaar lang gesleuteld. Somersault was een eigenzinnig psychologisch (zelf)portret van een pubermeisje/jonge vrouw die in een foute context was verzeild en daarna aan het zwerven was gegaan. Na acht jaar wachten is LORE haar tweede langspeler die op het voorbije Filmfestival van Locarno alvast hoge ogen gooide.

Elena

4

Zelden heeft iemand zo’n drastische koerswijziging in zijn werk doorgevoerd als onlangs de Russische cineast Andreï Zvyaguintsev met zijn jongste film ELENA, na de pareltjes ‘The Return’ en ‘The Banishement’. Of toch niet?