Zoeken

Gett

4

De Israëlische film GETT: THE TRIAL OF VIVIANE AMSALEM begint met een generiek, zwarte letters op een bloedrode achtergrond. De toon van dit viscerale, bikkelharde drama is meteen gezet. Viviane wil scheiden van haar man, met wie ze al jaren niet meer samenleeft.

Dogman

4

Regisseur Matteo Garrone, bekend van de donkere misdaadfilm 'Gomorrah', focust in DOGMAN opnieuw op de kleine man die het slachtoffer wordt van de grote, boze reuzen. Letterlijk een kleine man, maar vooral een groot acteur, is Marcello Fonte, die voor zijn interpretatie van hondenverzorger Marcello in Cannes de prijs kreeg voor Beste Acteur.

d'Ardennen

2

Zegt Sylvie (Veerle Baetens in haar beste Antwaarps): “Ik wil gewoon saai zijn, thuiskomen van ’t werk en naar Blokken kijken.” Saai is wel het laatste wat de debuterende Robin Pront en zijn coscenarist/acteur Jeroen Perceval wilden.

Hannah

4

Een ijselijke, hoge schreeuw uit de mond van Hannah opent de film. Gezwollen aders tekenen zich af op haar voorhoofd. Deze vrouw lijdt. Of toch niet? Want iederéén slaakt kreten in de toneelklas. Of toch wel? Want de volgende morgen voert ze haar man naar de gevangenis om een mysterieuze reden.

Girl

4

Respect. Dat is wat de jonge Gentenaar Lukas Dhont verdient voor zijn persoonlijke, gestileerde eerste langspeler die in Cannes spectaculair aan een triomftocht begon. Respect. Dat is wat het emotionele en viscerale GIRL opbrengt voor zijn protagonist, een in een ander lichaam geboren ballerina. Respect. Dat is passie met verantwoordelijkheidszin.

Nico, 1988

4

De zangeres Nico heeft een legendarische status, vooral als ‘zangeres van The Velvet Underground’. Met NICO, 1988 wil de Italiaanse Susanna Nicchiarelli, de aandacht verschuiven naar de vrouw Christa, op en naast het podium vertolkt door Trine Dyrholm.

Valerian and the City of a Thousand Planets

3

Kan een verbluffend mooie film ook verbijsterend dwaas zijn? Kan utopische fantasy ook prettig gestoord zijn? Het antwoord is ‘ja’ wanneer een met surrealisme én popcultuur flirtende cineast zijn verbeelding de vrije loop laat. Wat Luc Besson doet met het even bizarre als speelse sciencefictionepos VALERIAN AND THE CITY OF THOUSAND PLANETS.

Pagina's