Zoeken

L'apparition

3

De Franse cineast Xavier Giannoli werkt aan een consistent oeuvre. Zoals zijn vorige films is L’APPARITION een aanklacht tegen de nepwaarheden en de ongecontroleerde berichtgeving van een hypergemediatiseerde wereld.

Mommy

4

“Na vijf films heb ik al een soort oeuvre,” zegt de altijd nog maar 25-jarige Canadese wonder boy Xavier Dolan, “maar dat was nooit de bedoeling. Alles loopt veel instinctiever, ik maak films wanneer ik voel dat ik ze moet maken.

Florence Foster Jenkins

4

Stephen Frears heeft een neus voor aangrijpende waargebeurde verhalen. Nadat hij de zoektocht van een oude vrouw naar haar verloren zoon in het wondermooie Philomena (2013) vertelde en in The Program (2015) naar de waarheid achter de gele truien van Lance Armstrong speurde, kiest de Britse cineast met FLORENCE FOSTER JENKINS opnieuw voor een sterk én waargebeurd verhaal.

Superstar

3

Je wordt in iets gesleurd maar je begrijpt niet waarom. Het enige wat je wil is te weten komen wat er nu eigenlijk aan de hand is. In SUPERSTAR verkeert de kijker in dezelfde onwetendheid als het hoofdpersonage.

Les gardiennes

4

Hoe fatsoenlijk kunnen fatsoenlijke mensen blijven onder druk? Hoezeer vreet een crisis aan de ziel? Met LES GARDIENNES, het portret van Franse boerinnen die tijdens de Eerste Wereldoorlog even bevrijd zijn van het patriarchale juk, toont Xavier Beauvois hoe menselijkheid onder vuur komt. Daarbij sluit hij aan bij het humanistisch realisme van Jean Renoir en Maurice Pialat.

Juste la fin du monde

4

Xavier Dolan is een fenomeen. De nog altijd maar 27-jarige Canadese wonderboy is al aan zijn zesde langspeelfilm toe, maar ook na J'ai tué ma mère, Laurence Anyways en Mommy filmt hij nog altijd met de intensiteit en het aanstekelijke enthousiasme van een debutant. Getuige de hysterische toon van JUSTE LA FIN DU MONDE, een huis clos gedreven door verbale duels van langs elkaar heen pratende familieleden. Toch is Dolans adaptatie van Jean-Luc Lagarces gelijknamige toneelstuk, een hedendaags 'A la recherche du temps perdu', ook een erg volwassen en evenwichtige film die tragedie en komedie verstrengelt. Net zoals pijn en levenslust, melancholie en uitbundigheid

Pagina's

onomatopee